– Zlituj się – żachnęła się. – Co to jest, tekst z tandetnego westernu?

zaraz jednak zmusiła się do uśmiechu i podeszła bliżej.
wyszywana cekinami uwydatniała biust i odsłaniała wciętą talię. Spodenki ledwie zakrywały tyłek, więc długie nogi były widoczne w całej okazałości. - Chodzi o moją siostrę, Cricket. Chciał pan z nią rozmawiać, a ja pana spławiłam. Prawda jest taka, że nie widziałam jej od kilku dni. I nie miałam żadnej wiadomości. To się czasem zdarzało, ale... boję się... - Dzwoniła pani do jej przyjaciół? Chłopaka? Sugar skinęła głową. - Czy zgłosiła pani zaginięcie? - Nie. Pomyślałam, że porozmawiam najpierw z panem. - Słucham. Usiadła na krześle i założyła nogę na nogę. - Nie zamierzam zanudzać pana historią mojej rodziny. Wie pan, że jesteśmy spokrewnieni z Montgomerymi i że oni mają ostatnio sporo problemów. To dlatego przyszedł pan do nas. Wie pan też, że sądzimy się z nimi o spadek po naszym dziadku. - On już od dawna nie żyje. Dlaczego dopiero teraz? - Bo majątek był zablokowany w funduszach powierniczych obwarowanych klauzulami. Część pieniędzy jest już rozdzielona, ale część została zatrzymana aż do czasu, kiedy umrą wszystkie dzieci Benedicta i ich małżonkowie. Reed nadstawił uszu. - Więc to tylko kwestia czasu. Dwójka jego prawowitych dzieci, Cameron i Alice Ann już nie żyją, tak samo Berneda i moja matka, która była... - Jego nieprawowitą córką. - Paskudne słowo „nieprawowitą” - zamruczała i zaczęła kołysać nogą, uderzając obcasem o stopę. - No więc wynajęliśmy prawnika, Flynna Donahue, żeby pomógł nam odzyskać należną część majątku. - Co to ma wspólnego z Cricket? - Nie jestem pewna, ale ostatnio miałam kilka przerażających telefonów. Początkowo je lekceważyłam. Pracuję w klubie, a to wiąże się z pewnym ryzykiem... zawodowym. Pełno tam świrów, niektórzy potrafią iść za mną aż do domu. Potrafią zdobyć mój adres, a nawet numer telefonu. Jestem raczej ostrożna, właściciel klubu też nie podaje nikomu naszych adresów ani telefonów, ale ci zboczeńcy zawsze znajdą sposób. Wystarczy przekupić kogoś z klubu, spisać numer rejestracyjny samochodu, cokolwiek. Ale ostatnio... To nie są telefony od zboczeńców, w stylu „Maleńka, dam ci to, czego naprawdę potrzebujesz”. Te telefony są. - straszne. Nie patrzyła na niego, wzrok miała wbity w podłogę, pocierała nerwowo ramiona. - Złe... to właściwe słowo. Wyczuwam, że są złe. To nie jakiś jurny palant, któremu staje, jak sobie pogada z tancerką, nie... te telefony są inne. - Podniosła głowę i spojrzała na niego. Była przerażona. Naprawdę przerażona. Przełknęła z trudem ślinę. - Boję się... Boję się, że ten zboczeniec mógł dopaść Cricket. Rozdział 24 Detektywie Reed, czy to prawda, że Berneda Montgomery została zamordowana w szpitalu?
sprawę zamknięto. – Choć nigdy nie powiedział tego na głos, uważał, że Bentz powinien był
duża firma. My... to nie Hilton, rozumiesz.
bezpośrednim lotem.
– Boże drogi – szepnęła O1ivia. Jedną ręką przyciskała słuchawkę do ucha, drugą tuliła
okno nad zlewem, wychodzące na podwórze, patrzyła, jak księżyc otula światłem cyprysy.
Shana chciała krzyknąć, ale postać rzuciła się na nią z błyskiem w ciemnych oczach.
głową. Pustka wypełniała ją całkowicie. Kogo tak bardzo chciała ukarać? Jego? Siebie?
odpowiedzi.
– Myśl tak dalej. Ale uważaj.
nie powiedzieć chuda, beżowa spódniczka i sweter niemal zwisały z kościstej sylwetki. –
leżała Jennifer. A więc minione dwanaście lat to prawda. Jennifer nie żyje, a sobowtór to
– Trzeba dać mi papierosa i zadzwonić do detektywa Jonasa Hayesa z wydziału zabójstw

- Nie, tylko dużo doświadczenia w kupowaniu rzeczy pod wpływem
Wiadomo, trudno jest przestać pić, ale mogłaś przynajmniej nie jeździć samochodem!
tylko pluszakiem z guzikiem zamiast nosa.
było śladów żadnego innego człowieka. Policjant napisał przyzwoity raport
łóżku i dłońmi zaciśniętymi w pięści.
męża, a stałam się przedłużeniem moich córek. Ale wtedy wydawało się to
- Dobrze, pokażę to panu na mapie. - Obeszła samochód i usiadła obok
kiedy wziął koszyk z jej rąk.
- To też było proste. - Andrews obrócił się błyskawicznie, chwytając
Do słupa było ponad dwadzieścia metrów. Wystarczająco duża odległość,
- Ocknij się! Niech to szlag, ocknij się! Nie rób mi tego!
politykę dostępności. Kapuję. Bóg wie, że tutaj nie ma z kim pogadać. Szkoda
Glenda mocniej ścisnęła słuchawkę. Była sama w gabinecie Quincy'ego
- Oczywiście.
Rainie zwróciła się do Quincy'ego: